Są takie momenty, które dzielą życie na „przed” i „po”.

Dla wielu rodziców jednym z nich jest usłyszenie diagnozy: spektrum autyzmu lub ADHD.

Nieważne, czy spodziewałaś się tej informacji, czy była dla Ciebie całkowitym zaskoczeniem. Prawdopodobnie i tak zaboli. Z początku poczujesz ulgę, jednak z czasem zaczną pojawiać się pytania, obawy i wizje przyszłości, których wcześniej nie było.

​

Zaczniesz szukać winy w sobie, w partnerze, w sytuacjach, które mogły na to wpłynąć, tak jakby mogło Ci to pomóc zaakceptować sytuację, w której się znalazłaś.

​

Następnie poczujesz ogromną potrzebę edukacji siebie i otoczenia. Będziesz tłumaczyć wszystkim, że Twoje dziecko nie jest niegrzeczne — ono jest neuroróżnorodne. Przeczytasz milion poradników, zrobisz notatki z każdego filmu na ten temat, a i tak będziesz czuć, że wiesz i robisz za mało.

Będziesz patrzeć na swoje dziecko i zastanawiać się, jak poradzi sobie w szkole, czy znajdzie przyjaciół, czy nie stanie się ofiarą niezrozumienia.

​

Z czasem jednak zaczniesz zauważać, że nie wszystko jest takie straszne, jak podpowiadały Ci internetowe fora.

Tak, nadal będą trudne dni, wizyty u specjalistów, brak zrozumienia ze strony otoczenia.

Nieraz poczujesz kompletny brak sił, zwątpienie. Jednak z czasem zaczniesz też dostrzegać małe sukcesy. Słowo, które wcześniej nie chciało paść.

Pierwszą samodzielnie nawiązaną znajomość. Nową umiejętność.

​

Te momenty uświadomią Ci, że Twoje dziecko nie jest inne. Jest dokładnie takie samo, jak było wcześniej.

Nadal jest małym czlowiekiem, którego kochasz ponad wszystko.

Diagnoza nie odebrała mu marzeń, przyszłości ani szans na szczęśliwe życie.

Dała jedynie odpowiedź na pytania, na które wcześniej nie znałaś odpowiedzi.

Dzięki diagnozie zrozumiałaś, że bycie innym nie oznacza bycia gorszym.

​

A co ważniejsze, zrozumiałaś, że jedyną akceptacją, jakiej naprawdę potrzebuje Twoje dziecko, jest ta od Ciebie.